سردار سرتيپ پاسدار نور علي شوشتري در سال 1327 در روستاي سر ولايت شهرستان نيشابور به دنيا آمد.

فارس: سردار شوشتري كه در پي يك حادثه تروريستي صبح امروز به درجه رفيع شهادت نائل آمد، بارها در بين همرزمانش گفته بود: آرزو دارم در ميدان جنگ باشم و به شهادت برسم و جسم ناقابلم در راه خدا تكه تكه شود.

سردار سرتيپ پاسدار نور علي شوشتري در سال 1327 در روستاي سر ولايت شهرستان نيشابور به دنيا آمد.

بنابراين گزارش، وي كه از فرماندهان پر افتخار و يارگاران نامدار دفاع مقدس محسوب مي شود در دوران قبل از انقلاب با ارادت ويژه اي كه نسبت به مقام معظم رهبري حضرت آيت الله العظمي خامنه اي داشت و به طور مرتب در جلسات ايشان شركت مي نمود و بدين طريق با فضاي مبارزه ارتباط داشت. در دوران بعد از انقلاب و مخصوصاً در زمان دفاع مقدس نيز در عمليات هاي مختلف - خصوصاً در جبهه جنوب - حضور فعال داشت.

سردار شوشتري كه افتخار همرزمي شهيدان بزرگواري همچون شهيد باكري و شهيد برونسي را در كارنامه زرين خود دارد در اكثر عمليات ها با مسئوليت هاي مختلف به ويژه فرماندهي محورهاي عملياتي حضوري فعال داشت كه هفت بار جراحت شديد و تحمل رنج و درد ناشي از آن ماحصل اين حضور فعال و مخلصانه بود و بدين ترتيب افتخار جانبازي را چون برگ زرين ديگري براي كتاب زندگي سراسر مجاهدت او به ارمغان آورد.

با وقوع عمليات مرصاد وي به توصيه مقام معظم رهبري مسئوليت اين عمليات غرور آفرين را بر عهده گرفت و به نقل از شهيد صياد شيرازي فرماندهي خوبي از خود به نمايش گذاشت تا جايي كه در تماس مرحوم حاج سيد احمد خميني با وي و ابلاغ گزارش پيشرفت عمليات توسط آن مرحوم به امام خميني (ره)، حضرت امام خطاب به سردار شوشتري مي فرمايند: "در اين دنيا كه نمي توانم كاري بكنم. اگر آبرويي داشته باشم در آن دنيا قطعاً شما را شفاعت خواهم كرد. "

فرماندهي لشگر5 قرارگاه نجف، قرارگاه حمزه و جانشيني فرمانده نيروي زميني سپاه بخشي از مسئوليت هاي اين فرمانده بزرگ و شهيد والا مقام است. وي از اول فروردين 88 نيز با حفظ سمت، فرماندهي قرارگاه قدس زاهدان را عهده دار شد و موفق گرديد با تلاشي پيگير و مجاهدتي خستگي ناپذير ايجاد اتحاد بين طوايف شيعه و سني را در اين استان به افتخارات خود بيفزايد.

سردار شهيد نورعلي شوشتري كه سال هاي متمادي منصب خادمي افتخاري بارگاه ملكوتي امام رضا را نيز عهده دار بود بارها در جمع همرزمانش گفته بود: آرزو دارم در ميدان جنگ باشم و به شهادت برسم و جسم ناقابلم در راه خدا تكه تكه شود.

سردار شوشتري جانشين فرمانده نيروي زميني سپاه پاسداران انقلاب اسلامي و فرمانده قرارگاه قدس كه در تدارك برگزاري همايش وحدت سران طوايف در استان سيستان و بلوچستان بود صبح امروز در اقدامي تروريستي به فيض شهادت نائل آمد.

مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان:

انتشار خاطرات سه فرمانده آزاده عمليات خيبر

مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان از تدوين كتاب «سه روايت از خيبر» درباره خاطرات سه فرمانده آزاده لشكر نجف اشرف در عمليات خيبر به نام‌هاي؛ فضل‌الله نجفيان، حسين ابوشاهي و مرتضي بختياري، توسط جان‌مراد احمدي خبر داد. اين كتاب به همت ستاد كنگره شهداي استان اصفهان تا پايان سال جاري منتشر مي‌شود. رجبعلي رحيمي، مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان اظهار داشت:

مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان از تدوين كتاب «سه روايت از خيبر» درباره خاطرات سه فرمانده آزاده لشكر نجف اشرف در عمليات خيبر به نام‌هاي؛ فضل‌الله نجفيان، حسين ابوشاهي و مرتضي بختياري، توسط جان‌مراد احمدي خبر داد. اين كتاب به همت ستاد كنگره شهداي استان اصفهان تا پايان سال جاري منتشر مي‌شود.

رجبعلي رحيمي، مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان اظهار داشت: ستاد كنگره اين استان از سال 1374 فعاليت رسمي خود را آغاز كرده است. نخستين اجلاسيه كنگره شهداي استان اصفهان، سال 1375 در دانشگاه اصفهان برگزار شد و دومين اجلاسيه، سال 1390 برپا مي‌شود.

وي افزود: استان اصفهان داراي 23 هزار و 500 شهيد جنگ تحميلي در 25 شهرستان است كه تاكنون يادواره‌هاي منطقه‌اي بسياري براي آنان برگزار شده و ستاد كنگره شهداي استان بيش از 80 عنوان كتاب با موضوع زندگي‌نامه و خاطرات شهدا منتشر كرده است. براساس پيش‌بيني‌ شوراي سياست‌گذاري و بررسي كتاب ستاد كنگره، تا سال 1390 و همزمان با دومين اجلاسيه شهداي استان اصفهان، تعداد اين آثار به 100 عنوان مي‌رسد.

مسوول ستاد كنگره شهداي استان اصفهان يادآور شد: نشست‌ «هم‌انديشي نويسندگان دفاع‌مقدس» با هدف آسيب‌شناسي ادبيات دفاع‌مقدس در حوزه‌هاي داستان و خاطره و حضور بيش از 150 نفر از نويسندگان اين استان، نيمه اول مهر ماه جاري در محل دايمي ستاد كنگره شهداي استان اصفهان برگزار مي‌شود.

وي از تدوين خاطرات سه فرمانده آزاده عمليات خيبر خبر داد و افزود: كتاب «سه روايت از خيبر» شامل خاطرات 3 تن از فرماندهان آزاده لشكر نجف اشرف در عمليات خيبر به نام‌هاي؛ فضل‌الله نجفيان، حسين ابوشاهي و مرتضي بختياري كه توسط جان‌مراد احمدي تدوين شده، به همت ستاد كنگره شهداي استان اصفهان منتشر مي‌شود.

                                               شهرک دارخوین

مگر می‌شود حرف از دفاع مقدس و شروع جنگ به میان آورد و نامی از شهرک دارخوین و حماسه خط شیر و نقطه دفع تجاوز و آغاز «عملیات فرماندهی کل قوا» نبرد. در جاده اهواز- آبادان که حرکت کنی 45 کیلومتر مانده به آبادان، یک شهرک مسکونی می‌بینی که متعلق به سازمان انرژی اتمی بود که به شهرک دار خوین شهرت یافت. این شهرک روزگار آغازین جنگ خط مقدم حماسه بود، اما پس از عقب راندن عراقی‌ها و به برکت خون‌های جاری شده بر زمین، شهرک به مکانی مقدس برای رزمندگان اعزامی از اصفهان تبدیل شد.

دارخوین چه شب‌هایی که شاهد سوز دعا و مناجات شهید ردانی‌پور بود و می‌توانی گوش بسپاری به طنین دل نواز عاشوراهایی که می‌خواند؛ سخن از کسی که بر شهرک دارخوین و ساکنان اهل دلش فرماندهی می‌کرد و آوازه رشادتش  در تاریخ دفاع مقدس جاودانه خواهد ماند.

شهرک دار خوین به یاد دارد صدای مناجات صبحگاهی به فرزندان با صفای خمینی در مسجد چهارده معصوم(ع) را که نماز شب را با زیارت عاشورا پیوند زده بودند و پس از نماز، با دعای عهد با امام زمان خویش میثاق می‌بستند و به سوی جبهه‌ها می‌شتافتند.

شهرک دارخوین نه تنها قدمگاه هزاران شهید بلکه قدمگاه بسیاری گم کرده راه‌هایی است که با چراغ هدایت قدم به خاک مصفای شهرک نهادند و از آنجا خود مشعل فروزان هدایت نسل‌های آینده شدند. دارخوین تنها خط آغاز دفاع مقدس، ایستگاه و استراحتگاه رزمندگان قبل و بعد از هر عملیات نیست؛ بلکه زخم خورده هواپیماهای ارتش بعثی و قتلگاه پاکان نیز هست. ساختمان‌های ویران شده بهترین گواه بر آبیاری این شهرک به خون عزیزان است.

شهرک دارخوین یکی از دردناک‌ترین صحنه‌های جنگ را به خود دیده است. دار خوین به یاد می‌آورد، آن روزی را که پدر و مادران بچه‌های رزمنده به دیدار فرزندشان آمده بودند و در آغوش فرزندان خود زیر بمباران هواپیمای عراقی به معراج رفتند و کربلایی دیگر بر پا کردند.

از صفحه ذهن شهرک دارخوین به ستون ایستادن رزمندگان و بازدید فرماندهانی همچون موحد، قوچانی، عرب و... از آنان و دویدن بچه‌های جنگ با شعارها و رجزهای زیبا هرگز محو نخواهد شد.

دژبانی شهرک دارخوین به یاد دارد دژبان‌هایی چون عبدالمجید ناجی را، که عاشق پرواز بودند. قرار شد که بچه‌ها در عملیات پرواز بودند. قرار شد که بچه‌ها در عملیات والفجر هشت شرکت کنند، گفتند: برادرش شهید شده و خانواده‌اش دیگر تحمل داغ او را ندارند. باید او را راضی کرد تا به عملیات نیاید، خیلی سخت می‌شد که کسی او را راضی کند. وقتی به او گفتند صلاح نیست به عملیات بیایی و او علتش را فهمید، خیلی راحت قبول کرد؛ به گونه‌‌ای که خیلی‌ها فکر کردند او از خدا خواسته بود تا به عملیات نیاید. اما جمله‌ای گفت که تا صبح عملیات هیچ کس معنایش را نفهمید. او به بچه‌ها گفت: فکر کرده‌اید می‌توانید جلوی خدا بایستید. رفت واحد دژبانی و ما رفتیم عملیات صبح عملیات و درست زمانی که گردان هنوز وارد عمل نشده بود و هیچ کدام از بچه‌ها به خیل شهدا نپیوسته بودند، خبر رسید شهرک دارخوین بمباران شده و دژبان شهرک، عبدالمجید ناجی به شهادت رسیده است.

بوستان شقايق ها

چه خوش است حال مرغي كه قفس نديده باشد

چه نكوتر آن كه مرغي ز قفس پريده باشد

دلم دوباره در صحن و سراي شلمچه پر مي زند، عطر استخوان هاي شهيدان مستم مي كند و زوزه بادهاي موسمي، مثل آواز خمپاره هاي سرگردان، نهيبم مي زند، ناگاه خود را در ميانه ي سنگري حس مي كند كه شب هايي برادران رزمنده در آنجا دعاي كميل مي خواندند و چه نيمه شبهايي كه در آن نماز شب مي خواندند، به ياد شهدايي كه در پرتو منورهاي آسماني، عقد اخوت مي خواندند مي گريم. باد هنگامه خونيني كه فلق شرمساري خود را از آن پنهان نكرد. همان واقعه اي كه غواصان لشكر. در دل آبهاي اروند با خون درهاي مكنون خود رقم زدند و طنين به خاك افتادنشان با موج هاي سركش اروند هم صدا شد.

شما اي سرفرازان ميهن اسلامي، شهداي گمنام طلائيه، شلمچه، اروند كنار و در يك كلام، سرداران شهيد، در وصفتان چه بگويم كه قابل باشد. وقتي به خاكريزهاي غم انگيز شلمچه و طلائيه مي نگرم ياد قامت هاي رشيدتان مي افتم. وقتي به پرواز پرنده اي زيبا بر لوح آبي آسمان كارون مي نگرم ياد عروج خونينتان مي افتم، وقتي دشت هاي سوخته و نخل هاي بي سر خرمشهر را مي بينم به ياد پيكرهاي بي سرتان زار زار گريه مي كنم نه براي شما كه حتي بي سر، سرفرازيد كه براي خودم كه سر شكسته ام، وقتي نظاره گر گلبرگ هاي سرخ گلزار شهداي هويزه مي شوم به ياد خون هاي پاك بر زمين ريخته ي شما مي افتم و گمنامي و مظلوميت زهرا(س) در ذهنم تداعي مي شود. دوست دارم به سان پروانه اي از يك شمع به شمع ديگر به پرواز درآيم تا آتشستاني از شور و شر را به پا كنم.

ياد و نام شما هنوز تسلي دهنده روح و جان خسته من است. اي شهداء، پرچمهاي رقصان در باد در هر كجاي ايران، نقشي از جنون و سماع عارفانه شما را به تصوير مي كشند. همزمان شما (( يا علي)) و هل من ناصر ينصرني)) گفته و در صددد احياي ياد شما هستند. كنگره يا شهداء، در شهرمان بهانه خوبي است براي بيان مظلوميت ها و گمنامي ها و غربت هايي كه بر شما رفته است.

... اينجا هر كس به گوشه اي خيره شده و به شما مي انديشد و زيبايي عروجتان، و من با اين قلم شكسته سطرهايي سرخ را به نام شما رقم مي زنم، به نام شما كه ستارگان جاودانسوز اين دياريد!

كجايند شور آفرينان عشق ...

اعظم محسني امجد

همدان

دوران کودکي

 به روز 12 فروردين  سال 1334 هـ.ش در شهرضا در خانواده مستضعف و متدين بدنيا آمد. او در رحم مادر بود که پدر و مادرش عازم کربلاي معلي و زيارت قبر سالار شهيدان و ديگر شهداي آن ديار شدند و مادر با تنفس شميم روحبخش کربلا، عطر عاشورايي را به اين امانت الهي دميد.

 محمد ابراهيم در سايه محبت هاي پدر و مادر پاکدامن، وارسته و مهربانش دوران کودکي را پشت سر گذاشت و بعد وارد مدرسه شد. در دوران تحصيلش از هوش استعداد فوق العاده اي برخوردار بود و با موفقيت تمام دوران دبستان و دبيرستان را پشت سر گذاشت.

 هنگام فراغت از تحصيل به ويژه در تعطيلات تابستاني با کار و تلاش فراوان مخارج شخصي خود را براي تحصيل بدست مي آورد و از اين راه به خانواده زحمتکش خود کمک قابل توجهي مي کرد. او با شور و نشاط و مهر و محبت و صميميتي که داشت به محيط گرم خانواده صفا و صميميت ديگري مي بخشيد.

 پدرش از دوران کودکي او چنين مي گويد: «هنگامي که خسته از کار روزانه به خانه برمي گشتم، مي ديدم فرزندم تمامي خستگي ها و مرارت ها را از وجودم پاک مي کرد و اگر شبي او را نمي ديديم برايم بسيار تلخ و ناگوار بود.»

 اشتياق محمد ابراهيم به قرآن و فراگيري آن باعث مي شد از مادرش با اصرار بخواهد که به او قرآن ياد بدهد و او را در حفظ سوره ها کمک کند. اين علاقه تا حدي بود که از آغاز رفتن به دبيرستان توانست قرائت کتاب آسماني قرآن را کاملا فرا گيرد و برخي از سوره هاي کوچک را نيز حفظ کند.

 دوران سربازي:

 در سال 1352 مقطع دبيرستان را با موفقيت پشت سر گذاشت و پس از اخذ ديپلم با نمرات عالي در دانشسراي اصفهان به ادامه تحصيل پرداخت. پس از دريافت مدرک تحصيلي به سربازي رفت- به گفته خودش تلخترين دوران عمرش همان دو سال سربازي بود – در لشکر توپخانه اصفهان مسئوليت آشپزخانه را به عهده او گذاشته بودند.

ماه مبارک رمضان فرا رسيد، ابراهيم در ميان برخي از سربازان همفکر خود به ديگر سربازان پيام فرستاد که آنها هم اگر سعي کنند تمام روزهاي رمضان را روزه بگيرند، مي توانند به هنگام سحري به آشپزخانه بيايند. «ناجي» معدوم فرمانده لشکر، وقتي که از اين توصيه ابراهيم و روزه گرفتن عده اي از سربازان مطلع شد، دستور داد همه سربازان به خط شوند و همگي بدون استثناء آب بنوشند و روزه خود را باطل کنند. پس از اين جريان ابراهيم گفته بود: «اگر آن روز با چند تير مغزم را متلاشي مي کردند برايم گواراتر از اين بود که با چشمان خود ببينم که چگونه اين از خدا بيخبران فرمان مي دهند تا حرمت مقدسترين فريضه دينمان را بشکنيم و تکليف الهي را زير پا بگذاريم.»

اما اين دوسال براي شخصي چون ابراهيم چندان خالي از لطف هم نبود؛ زيرا در همين مدت توانست با برخي از جوانان روشنفکر و انقلابي مخالف رژيم ستمشاهي آشنا شود و به تعدادي از کتب ممنوعه (از نظر ساواک) دست يابد. مطالعه آن کتاب ها که مخفيانه و توسط برخي از دوستان، برايش فراهم مي شد تاثير عميق و سازنده اي در روح و جان محمد ابراهيم گذاشت و به روشنايي انديشه و انتخاب راهش کمک شاياني کرد. مطالعه همان کتاب ها و برخورد و آشنايي با بعضي از دوستان، باعث شد که ابراهيم فعاليت هاي خود را عليه رژيم ستمشاهي آغاز کند وبه روشنگري مردم و افشاي چهره طاغوت بپردازد.

عملیات کربلای ۵  یاد آور حماسه آفرینی حاج حسن خرازی است متن ذیل روایت شهید آوینی از این شهید عزیز است

اصفهان، اعزام رزمندگان‌
‌‌طینت مردم اصفهان با حب محمد و آل محمد صلوات‌الله علیهم قوام گرفته است و این حقیقتی است كه در طول جنگ روز به روز بیش از پیش به اثبات رسیده است.

                                           

لشكر مقدس امام حسین‌(ع) شهرت خطشكنی دارد و این نشان شجاعت و ایمان است كه بر تارك شهر اصفهان مي‌درخشد. شجاعتی كه ریشه در یقین داشته باشد، شجاعت حقیقی است و در سخت‌ترین شرایط نیز از دست نمي‌رود.

امروز بعد از یازده قرن كه از تولد آخرین حجت خدا در كره‌ی زمین مي‌گذرد، نشانه‌های صدق وعده‌های قرآن و احادیث ظهور بیش‌تری یافته است. عصر جاهلیت ثانی تاریك‌ترین روزهای خویش را نیز سپری كرده و این خود نشانه‌ای دیگر است. مگر نه اینكه فجر صادق هنگامی سر مي‌رسد كه شب كامل شده باشد؟

رایحه‌ی ظهور موعود دلِ شیفتگان حق را بي‌تاب كرده است و آنان را به صحنه‌ی حضور كشانده. اگرچه هنوز جراحتی كه از شهادت علمدار بر قلب لشكر امام حسین‌(ع) نشست ، تازه است، اما چه جای ماندن؟ آسمان اصفهان طلعت ستاره‌ای دیگر را جشن گرفته است و باران نور مي‌بارد. آب، آب است؛ خاك، خاك و شهر، شهر. افسوس كه چشم ظاهربین راهی به سوی باطن اشیا ندارد.

‌‌منزل شهید خرازي‌
‌‌در قلب شهر خانه‌ای است كه همچون قلب مي‌تپد و خون تازه مي‌سازد. اگر راهی پیدا كنی كه خود را به جذبه‌های حقیقی عشق بسپاری، مي‌بینی كه پاهای مشتاقت راه خانه‌ی حاج حسین خرازی را مي‌شناسد و تو را از میان كوچه‌پس‌كوچه‌ها به كانون جاذبه مي‌رساند.

چند قناری در قفسی درون یكی از اتاق‌های خانه این سو و آن سو مي‌پرند.

‌قناري‌ها سخن از حضور روح مي‌گویند و تو در اتاق حاج حسین، جای خالی او را باز مي‌یابی.

                                          
‌‌شلمچه، عملیات كربلای پنج‌
‌‌آخرین بار كه ما حاج حسین را دیدیم در عملیات كربلای پنج بود، در شرق ابوالخصیب.

وقتی از این كانال‌ها كه سنگرهای دشمن را به یكدیگر پیوند مي‌داده است بگذری، به فرمانده خواهی رسید، به علمدار. او را از آستین خالی دست راستش خواهی شناخت. چه مي‌گویم، چهره‌ی ریزنقش و خنده‌های دلنشینش نشانه‌ی بهتری است.

به یاد شهید میثمی                

چشمم که به آن سه جلد کتاب می افتد، می مانم از میثمی بنویسم یا از شوقم برای دیدن آن ها:

«یادگاران 5، کتاب میثمی، مریم برادران، انتشارات روایت فتح»

«چهل روز دیگر، کتاب شهید عبدالله میثمی به روایت همسر، مهر السادات معرک نژاد، شبنم غفاری، مؤسسه فرهنگی و هنری شهید آوینی»

«روح آسمانی، خاطراتی از شهید حجت الاسلام حاج شیخ عبدالله میثمی، مجید حسین زاده، معاونت امور مطبوعاتی و تبلغات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با همکاری کمیته ی انتشارات کنگره ی بزرگداشت سرداران شهید استان تهران»

... و شاید کتاب های دیگر که از دسترس من دور مانده.

با خود فکر می کنم؛ چه عیبی دارد؟ حتماً روح شهید میثمی با آن بزرگی و آسمانی بودنش، خوشحال می شود که در کنار حرف از او، کمی هم از آنها در زنده نگه داشتن نام و یاد شهدا می کوشند بگوییم و یادی کنیم از مهربانی شان.

آن دوی دیگر را نمی دانم؛ اما «روایت فتح» به حق یکی از پرتلاش ترین و در عین حال موفق ترین مؤسساتی است که در این زمینه کوشیده و چه بسیار از این سری مقالات معرفی شهدا که به کمک اطلاعات جامع و جذاب کتاب های همین مؤسسه انجام نگرفته است. و حالا باز قلم خاطرات کوتاه این کتاب، آنقدر روان و شیواست که دیگر به خود اجازه ی دست بردن در آن را نمی دهم. این شما و این قطره ای از دریا؛ دریای «یادگاران» از «کتاب همت» گرفته تا «چمران»، «صیاد»، «باکری»، «زین الدین» و...

راستی چه خوش گفت که: «یادگاران میثمی قصه ی سادگی های زندگی او است».

شلمچه بامن سخن بگو

آي شلمچه!

با توام،باتو اي قتلگاه خونين كربلاي ايران،با تو كه سالها صداي غرش هواپيما وانفجار گلوله ها خواب را ازچشم توگرفته بود.باتوام باتويي كه دلي پرازغم وچشمي پرازاشك داري .تويي كه سالهاگل لبخندبرچهره ات نشست.

مي خواهم چند كلمه اي خودماني با تو درددل كنم.اما مي ترسم سكوت غمبارت را بشكنم وخلوت چندين ساله ات رابر هم بزنم وداغ  زخمهايت راتاره كنم ولي چه كنم.آخر،آدم در كنار توبيايد ودرددل نكند،مي شود؟اما اين را نيزباوركن اينها را كه مي نويسم يك ذره ازآن چيزهايي است كه تصميم داشتم با تو در ميان بگذارم آخرمي داني وقتي دركنار توقرار گرفتم تاب حرف زدن برايم نماند و هيچ چيز يادم نماند،اما شلمچه!

توازخيليها به لحظه هاي عروج بسياري ازشهدا نزديكتربودي،بگوآن لحظه هابربچه هاچگونه گذشت؟تواصلاً بگو وقتي قطرات خون بچه هاي بسيجي برريگهاي داغ تو مي ريخت،چطور تحمل مي كردي؟بگو حاج حسين كه دستش را قبلاًبه پيشوازفرستاده بود،وقتي پيكرسروقامتش برزمين تو افتاد آخرين جملاتي كه برزبان راند چه بود؟

نمي دانم«شاهمرادي»رابه ياد مي آوري يا نه ؟آخر چطور شاهد ريزش كوهي چون او بودي ؟مي داتم مي گويي بس كن وازاين حرفها نزن،اما مجبورم از توبپرسم:چطور تحمل نمودي لحظه شهادت بسيجياني كه فرياد عطش عطش آنها بلند بود؟

آي شلمچه!

با توام،باتو اي قتلگاه خونين كربلاي ايران،با تو كه سالها صداي غرش هواپيما وانفجار گلوله ها خواب را ازچشم توگرفته بود.باتوام باتويي كه دلي پرازغم وچشمي پرازاشك داري .تويي كه سالهاگل لبخندبرچهره ات نشست.

مي خواهم چند كلمه اي خودماني با تو درددل كنم.اما مي ترسم سكوت غمبارت را بشكنم وخلوت چندين ساله ات رابر هم بزنم وداغ  زخمهايت راتاره كنم ولي چه كنم.آخر،آدم در كنار توبيايد ودرددل نكند،مي شود؟اما اين را نيزباوركن اينها را كه مي نويسم يك ذره ازآن چيزهايي است كه تصميم داشتم با تو در ميان بگذارم آخرمي داني وقتي دركنار توقرار گرفتم تاب حرف زدن برايم نماند و هيچ چيز يادم نماند،اما شلمچه!

توازخيليها به لحظه هاي عروج بسياري ازشهدا نزديكتربودي،بگوآن لحظه هابربچه هاچگونه گذشت؟تواصلاً بگو وقتي قطرات خون بچه هاي بسيجي برريگهاي داغ تو مي ريخت،چطور تحمل مي كردي؟بگو حاج حسين كه دستش را قبلاًبه پيشوازفرستاده بود،وقتي پيكرسروقامتش برزمين تو افتاد آخرين جملاتي كه برزبان راند چه بود؟

نمي دانم«شاهمرادي»رابه ياد مي آوري يا نه ؟آخر چطور شاهد ريزش كوهي چون او بودي ؟مي داتم مي گويي بس كن وازاين حرفها نزن،اما مجبورم از توبپرسم:چطور تحمل نمودي لحظه شهادت بسيجياني كه فرياد عطش عطش آنها بلند بود؟

زيارتگاه عشاق!

حتماًدراين چندسال شاهدحضور مادراني بودي كه فرزندانشان در كنار توبه ميهماني خدا رفته اند،چرا لب بازنكردي به آنها بگويي كه منم ديدم فرزندانتان راكه هنگام پرواز مي گفتند:به امام بگوييد:ماحسين وارجنگيديم.

چرابه فرزندان شهداكه برخاك تو نماز می گزارند نگفتي پدرانشان چرا شهيد شده اند؟ازخواسته پدرشان براي آنها نگفتي؟آخر مي داني يكي از همين بچه هابعداز ديدارت دردفترچه خاطرات خود نوشته بود:«درشلمچه عهد بستم ،تارنده ام مطيع محض ولايت فقيه باشم ».آخر چرابه همه بچه هاي شهدانگفتي هدف پدرشان نيز چيزي جز اين نبود.

سكوي پرواز شهيدان!

حتماًبه خواهران شهداگفته اي زينب بودن يعني چه؟

سرزمين پروبال شكسته!

مي دانم خاطرات چندين ساله ات را زنده نمودم،اما ما با ياد همين خاطرات وياد همسنگران شهيدمان زنده ايم،راستي مگرتوغير از اين چيزي سراغ داري؟

شلمچه عزيز!

آنچه كه آمد بهانه اي براي گفت وگويي هرچند كوتاه با توبود والا همه مي دانيم كه تو وظيفه خودراانجام داده اي.فقط يك نكته را يادآور شوم كه اين نكته را به همه گوشزد ك نوبه همه بگو كه اگر از كربلاي حسين(ع) درس عبرت نگرفتند لااقل ازكربلاي ايران درس عبرت بگيرندوگرنه:«حسين بن علي»هابه مسلخ شهادت مي روند.